Εμπιστοσύνη; Πίστη;

Και όταν χάνεις την εμπιστοσύνη στον άλλο, τι κάνεις; Βλέπεις παντού ψέμματα. Παντού συνωμοσίες και κοροϊδία. Δε φταις εσύ όμως. Ή καλύτερα και σωστότερα, δε φταις μόνο εσύ. Φταίει ο άλλος που σε γέλασε, που σε κορόιδεψε, που έπαιξε μαζί σου. Εσύ φταις που στηρίχτηκες σε αυτόν και που του έδωσες την πίστη σου και την εμπιστοσύνη σου. 

Κακά τα ψέματα, αν χαθεί μια φορά η εμπιστοσύνη, αν πάψει κανείς να πιστεύει τον άλλο, πάει, όλα χάνονται. Δύσκολα κερδίζεται ξανά η εμπιστοσύνη και θέλει πολύ προσπάθεια, τόσο από αυτόν που την έχασε όσο και από αυτόν που δεν πιστεύεις πια. 

Υπάρχουν βέβαια και οι φορές που η προσπάθεια είναι πραγματική και έντονη, αλλά έχει κλονιστεί τόσο πολύ η εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του άλλου, που είναι πλέον αδύνατο να αλλάξεις τη γνώμη που έχεις σχηματίσει και να τον εμπιστευτείς ξανά.

Οπότε τι κάνεις; Είναι ένα ερώτημα που δύσκολα απαντάται. Κάποιοι θα επιλέξουν να συνεχίσουν τη ζωή τους όπως έχει,  με το σαράκι της αμφιβολίας να τους τρώει καθημερινά. Άλλοι θα επιλέξουν να γυρίσουν σελίδα και να συνεχίσουν σε άλλο δρόμο.

 Όποια κι αν είναι η απόφαση, οι δυσκολίες είναι πολλές, μεγάλες, κάποιες φορές μοιάζουν αδιάβατες. Το τι θα επιλέξει ο καθένας είναι καθαρά δική του απόφαση και δεν πρέπει να επηρεαστεί από άλλους. Διότι οι άλλοι δεν θα ζήσουν τη ζωή του, ούτε την καθημερινότητα του. Πρέπει μόνος να διαλέξει. Να τα βάλει κάτω, να τα ζυγίσει και να αποφασίσει τι είναι καλύτερο για τον ίδιο.

Ό, τι και να αποφασίσει πρέπει να γνωρίζει καλά πως, η ζωή δεν τελειώνει με την λήψη μιας απόφασης. Ίσα ίσα μπορεί αυτή η απόφαση, όποια κι αν είναι, να είναι η αρχή μιας άλλης πραγματικότητας, καλύτερης και ευτυχέστερης.