Θλίψη, νεύρα και λύτρωση

Έχω νεύρα. Όλα μ΄ενοχλούν. Όλα με πειράζουν. Όλα μου τη "δίνουν". Με νευριάζουν αυτοί που το πρωί οδηγούν λες και βγήκαν βόλτα ,ενώ εγώ βιάζομαι να φτάσω στο γραφείο (μα καλά μόνο εγώ βιάζομαι, μόνο εγώ πρέπει να βρίσκομαι συγκεκριμένη ώρα εκεί;).

Αυτοί που οδηγούν λες κι ακόμα κοιμούνται, αργά αργά και νωχελικά. Αυτοί που έχουν μαστόρους από τις 07.30΄το πρωί και σου λένε "...δεν κοιμάται κανείς τέτοια ώρα, όλοι είναι στις δουλειές τους..".

Με πειράζει όμως και που όλοι φεύγουν. Φεύγουν μετά από είκοσι χρόνια διαμονής σε έναν τόπο και ξέρεις πως, λογικά, δεν θα τους ξαναδείς ποτέ. Στο  μπαλκόνι τους δεν θα φέγγουν τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια ξανά, δεν θα ακούσεις τον σκύλο τους να γαβγίζει και συ να καταριέσαι την τύχη σου με τους γείτονες που έχεις. Δεν θα σου πουν ξανά καλημέρα την ώρα που απλώνεις ρούχα και δεν θα πιάσεις ξανά κουβέντα μαζί τους να σας ακούει όλη η γειτονιά.

Με πειράζει που πολλοί από αυτούς που γνώριζα έχουν "φύγει",  είτε από αρρώστια είτε από γηρατειά και ξέρω πως, αυτούς σίγουρα, δεν πρόκειται να τους ξαναδώ. Με πειράζει που δεν μπορώ να γυρίσω πίσω τον χρόνο και να αλλάξω καταστάσεις ,να αλλάξω πράγματα, να  ζήσω διαφορετικά, να περάσω περισσότερο χρόνο με τους αγαπημένους που "έφυγαν" και να τους πω πράγματα που δεν τόλμησα.

Μου φέρνει θλίψη , όμως και η σκέψη πως, σε λίγο θα "φύγουν" και άλλοι αγαπημένοι μου και δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι΄αυτό, γιατί αυτή είναι η φυσική ροή των πραγμάτων. Τι παράξενο πράγμα .Ο θάνατος είναι το μόνο σίγουρο στη ζωή και το γνωρίζουμε από την στιγμή που αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε τον κόσμο κι όμως, ποτέ δεν θα μάθουμε να τον αποδεχόμαστε σαν κάτι φυσιολογικό και επόμενο.

Το κυριότερο λάθος που κάνουμε είναι ότι θεωρούμε πολλά πράγματα σταθερά και αυτονόητα στη ζωή μας και πως αυτά μπορούμε άνετα να τα παραμελήσουμε και να ασχοληθούμε με άλλα που μας απασχολούν , όπως προβλήματα οικονομικά, επαγγελματικά, αρρώστιες κλπ. Έτσι παραμελούμε όλους αυτούς που μας νοιάζονται, δεν ασχολούμαστε μαζί τους ,απομακρυνόμαστε, ατονούν οι κοινές δραστηριότητες, η επικοινωνία και προσπαθούμε να τα αντιμετωπίσουμε όλα μόνοι. Και όταν αντιλαμβανόμαστε το τι κάναμε είναι πλέον πολύ αργά.Τελικά, τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Και δεν είναι ακόμη αργά να το καταλάβουμε και να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε και να πράττουμε διαφορετικά.