Ο έρωτας τελείωσε. Μετά τι;

Το τέλος είναι πάντα το ίδιο. Η ιστορία μόνο διαφέρει. Πώς γίνεται όμως δύο άνθρωποι που αγαπήθηκαν βαθιά, παράφορα, να γίνονται ξαφνικά δύο ξένοι.  Πώς γίνεται να μπορούν να ζουν χωριστά, ενώ πριν κάτι τέτοιο έμοιαζε αδύνατο; Πώς αποχωρίζεται κανείς το, μέχρι πρότινος, άλλο του μισό;

Ξέρεις τα πάντα για τον άλλο. Σου έχει εκμυστηρευτεί τις σκέψεις του, τα θέλω του, τις ανάγκες του. Κάποτε λάτρευες κάθε του κίνηση, κάθε του κουβέντα, κάθε του βλέμμα. Γνωρίζεις τι του αρέσει, πώς κοιμάται, με ποια αστεία γελάει, με τι συγκινείται. 

Κι εκεί που όλα πάνω του τα αγαπούσες και τα έβρισκες χαριτωμένα, τώρα όλα σε θυμώνουν, σε εκνευρίζουν, τα μισείς. Δεν αντέχεις να είστε πια μαζί. Νιώθεις να πνίγεσαι. Θέλεις να φωνάξεις πως όλα τελείωσαν και να αναπνεύσεις ελεύθερα. Δεν υπάρχει τίποτα πια που να σας ενώνει, που να σας δένει. 

Φεύγει ο ένας μακρυά από τον άλλο. Δεν θέλεις να τον συναντάς ούτε στον δρόμο. Αλλά κάποιες στιγμές χαίρεσαι που συναντιέστε και παραξενεύεσαι γι΄αυτό. Λες πως, δεν θα έπρεπε να χαίρεσαι. Αφού δεν θέλετε να είστε πια μαζί. Προς τι λοιπόν αυτή η χαρά; 

Και όσο περνά ο χρόνος και ξεμακραίνουν οι τυχαίες ή μη συναντήσεις, όλο και λιγότερο σου λείπει. Και ξαφνικά ανακαλύπτεις πως έχεις ξεχάσεις όλα αυτά που κάποτε σε ενόχλησαν, σε πείραξαν, σε πίκραναν. Και θυμάσαι τις στιγμές σας γλυκά, σαν ένα όμορφο όνειρο. Και δεν ξέρεις για ποιο λόγο τελικά έπρεπε να χωρίσετε αλλά δεν σε νοιάζει κιόλας πια.

Ο καθένας συνεχίζει την ζωή του. Γνωρίζει και ερωτεύεται άλλα πρόσωπα. Ζει ένα νέο έρωτα και όλα αρχίζουν από την αρχή ξανά. Ο παλιός έρωτας ξεμάκρυνε κι άλλος καινούργιος ήρθε. Ο χρόνος τελικά είναι μεγάλος γιατρός. Και σε τέτοιες περιπτώσεις, ο μεγαλύτερος και ο καλύτερος.