Η μάνα του στρατιώτη

Δεν γνωρίζω - και στην τελική δεν με ενδιαφέρει κιόλας - τι γίνεται στις άλλες χώρες, αλλά εδώ στην Ελλάδα, η Ελληνίδα μάνα θα αισθανόταν πολύ τυχερή αν κατάφερνε να πάει στο στρατό μαζί με το γιο της, ώστε να είναι κοντά του, να τον φροντίζει και να του συμπαραστέκεται. Να του δίνει να φάει από το δικό της, νόστιμο, φαγητό, να τον συμβουλεύει πως θα ντυθεί για να μην κρυώσει.

Η μάνα, πια, είναι εκείνη που παίρνει την κατάσταση στα χέρια της. Θα κινήσει γη και ουρανό να βρει τρόπο, να βρει γνωστούς, έτσι ώστε ο γιος της να περάσει την θητεία του όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Και γιατί όχι; Αφού όλοι αυτό κάνουν ή προσπαθούν να κάνουν. Και πιστέψτε με, αν κάποιος "πέσει" στην πίεση της μάνας, είναι πραγματικά αδύνατο να γλιτώσει  από αυτή!

Και πως να μην ανησυχεί η δόλια, όταν το παιδί που, ας μη γελιόμαστε, στα μάτια της θα είναι πάντα το μωρό της, όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα βρίσκεται  μακρυά της και η ίδια θα τρέμει από την αγωνία για την ασφάλεια και τη σωματική και ψυχολογική ακεραιότητα του. Τι κι αν η θητεία είναι πλέον μόνο εννέα μήνες.Τι κι αν όλοι τη διαβεβαιώνουν πως, τα πράγματα στο στρατό δεν είναι όπως παλιά. Για την ίδια δεν παύει να είναι ένα μέρος άγνωστο, ένας τομέας που δεν μπορεί να επεμβαίνει τις στιγμές που κρίνει πως έτσι πρέπει να κάνει, για να σταθεί και να βοηθήσει το παιδί της. Κι αυτό είναι κάτι που την "σκοτώνει".

Η καρδιά της  μάνας που το παιδί της είναι στρατιώτης, χτυπά δυο φορές πιο δυνατά μέχρι τη μέρα που θα απολυθεί και θα επιστρέψει κοντά της. Έως τη στιγμή που θα χρειαστεί να φύγει, πάλι, είτε γιατί θα παντρευτεί , είτε επειδή δεν βρίσκει δουλειά. Αλλά και τότε, η μάνα, θα κάνει τα πάντα για να βοηθήσει το παιδί της. Γιατί καμία, μα καμία, πιστέψτε με, μάνα, δεν θέλει να αποχωρίζεται κανένα παιδί της, είτε αγόρι, είτε κορίτσι.