ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ

Οι συνέπειες της είναι άμεσες, αλλά και μακροπρόθεσμες-συνεχίζουν μέχρι την ενήλικη ζωή. Το πως η κακοποίηση θα επηρεάσει το παιδί εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως η ένταση και διάρκεια  της κακοποίησης, την ιδιοσυγκρασία του παιδιού, την ύπαρξη ή όχι υποστηρικτικών ατόμων  στη ζωή του κλπ. Παρότι η συναισθητική κακοποίηση είναι η πιο δύσκολη μορφή ως προς την ανίχνευσή της  και σπάνια χρησιμοποιείται ως ένδειξη για θεραπευτική παρέμβαση, οι επιπτώσεις της στο παιδί μπορεί να είναι περισσότερο οδυνηρές και πιο επίπονες από τη σωματική. Η  συναισθηματική κακοποίηση αποτελεί απευθείας επίθεση στην αξία του παιδιού. Εξάλλου, «η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει».

Τα αρνητικά μηνύματα που δέχεται το παιδί από τους γονείς του, το οδηγούν σε διαστρεβλωμένες απόψεις για τον εαυτό  του και τον κόσμο (πχ. «δεν αξίζω  τίποτα», «όλοι με θεωρούν ηλίθιο από τη φάτσα μου και μόνο», «δεν πρόκειται να τα καταφέρω»). Έτσι, αναμένεται  να έχουν χαμηλή αυτό-εκτίμηση, ενώ άλλα πιθανά συμπτώματα είναι κατάθλιψη, άγχος, διατροφικές διαταραχές, προβλήματα στις διαπροσωπικές τους σχέσεις, απομόνωση, επιθετικότητα και παραβατική συμπεριφορά, χαμηλή ακαδημαϊκή επίδοση, έλλειψη συνεργατικότητας, έλλειψη ενθουσιασμού, υπερβολική εξάρτηση, υπερβολική υποταγή ,συναισθηματική αστάθεια, απαισιοδοξία, διαταραχές στον ύπνο, υπερβολική παθητικότητα/αναστολή, συμπεριφορά ακατάλληλη για την ηλικία του (πχ. βρέχουν το κρεβάτι ή πιπιλάνε το δάχτυλο), κλεπτομανία, έλλειψη εμπιστοσύνης, αυτοκτονικές σκέψεις, μεγάλη ανάγκη για προσέλκυση προσοχής. Τα παιδιά κατηγορούν τον εαυτό τους όταν κακοποιούνται. Η οργή και το μίσος για τον εαυτό τους μπορεί να τα οδηγήσει  στο να αυτοτραυματίζονται, να ξεσπούν στα πιο αδύναμα παιδιά ή να βασανίζουν ζώα.

Σε οικογένειες  όπου κακοποιημένοι γονείς κακοποιούν με τη σειρά τους τα παιδιά τους χρειάζεται συμβουλευτική γονέων και, κατά περίπτωση, οικογενειακή θεραπεία, ώστε να μεταβληθούν οι αρνητικές οικογενειακές σχέσεις  που έχουν δημιουργηθεί. Είναι επίσης συχνά χρήσιμο, όταν γονείς ή φίλοι παρατηρούν ότι ένα παιδί κακοποιείται από τους γονείς του, να παρεμβαίνουν διακριτικά, γιατί ακόμη κι αν δεν αλλάξει η στάση του ενήλικα, τουλάχιστον το παιδί θα γνωρίζει ότι η συμπεριφορά αυτή δεν είναι σωστή.

Η συναισθηματική κακοποίηση αποτελεί λοιπόν ένα άμεσο πλήγμα στην αυτό-εκτίμηση του παιδιού. Πρέπει λοιπόν να ενισχυθεί η  αυτό-εκτίμησή του. Γι΄αυτό πρέπει το παιδί  να επαινείται για τις πράξεις του. Με αυτό τον τρόπο θα σκέφτεται και θα  λέει στον εαυτό του συνέχεια: είμαι ικανός και άξιος, μπορώ. Πρέπει να το ακούμε προσεκτικά, για να νιώθει πως αυτά που νιώθει και σκέφτεται είναι σημαντικά και οι άλλοι το ακούν. Να νιώθει πως το συμπαθούν και το θέλουν για παρέα. Πως είναι μοναδικό και καλό άτομο, έτσι όπως είναι και δεν χρειάζεται να αλλάξει. Να καταλαβαίνει πως τα λάθη είναι ανθρώπινα και πως, ακόμη και αν κάνει κάποια λάθη, αυτό είναι φυσιολογικό, έτσι μαθαίνει και προοδεύει, δεν έχει αλλάξει τίποτα, του  αξίζει έτσι κι αλλιώς αγάπη. Το παιδί πρέπει να έχει θάρρος και να ξέρει πως μπορεί να τα καταφέρει όταν προσπαθεί. Δεν χρειάζεται να γίνει κάποιος άλλος για να το συμπαθήσουν. Υπάρχουν αυτοί που δεν τον συμπαθούν, άλλα υπάρχουν και αυτοί που το συμπαθούν για αυτό που είναι  και δεν χρειάζεται να αλλάξει. Έχει σημασία να καταλάβει πως αξίζει.

Η καλή κουβέντα που θα ακούσει ένα παιδί από κάποιον, είναι αυτή που θα θυμάται για πολύ καιρό και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αντιστρέψει τόνους από αρνητικά σχόλια. Μια κουβέντα αγάπης  και το παιδί την απορροφά, την κρατά στην καρδιά του για μια ζωή. Δεν πρέπει ποτέ να αμφισβητείται τη δύναμη του καλού λόγου. Γι΄αυτό δεν πρέπει κανείς να τσιγκουνεύεται τον καλό λόγο προς τα παιδιά, ιδιαίτερα εκείνα που τον έχουν στερηθεί.